Journals

          สับ สรรพ ศัพท์ ในฉบับนี้ เราจะมาทำความเข้าใจคำศัพท์ที่น่าสนใจทางแพทยศาสตรศึกษา​ ซึ่งคำศัพท์ที่ยกมาในครั้งนี้ เป็นคำศัพท์ที่น่ารู้ ที่ความเกี่ยวข้องเกี่ยวกับ Standardized Patients (SPs)​ และมีความสำคัญในการเรียนการสอนที่สัมพันธ์กับ SP ซึ่งประกอบไปด้วยคำว่า​ high fidelity simulation, role-portrayal, pre-brief และ​ debriefing ท่านผู้อ่านอาจจะเคยรู้จักหรือได้ยินคำเหล่านี้มาอยู่บ้าง​ แต่อาจจะยังนึกถึงความสำคัญของคำเหล่านี้ในทางการศึกษาได้ไม่ชัดเจน หรือการนำไปใช้งานจริงอาจมีการสะดุดอยู่บ้าง​ ​ดังนั้นผู้เขียนจึงเชิญชวนทุกท่านมาดูความหมาย​ ตัวอย่าง และปัญหาที่เกิดจากการเข้าใจผิดเกี่ยวกับคำเหล่านี้ที่พบได้บ่อย เพื่อสุดท้ายเราจะนำไปพิจารณาจัดวางแผนการศึกษาอย่างไรให้ดีขึ้น และให้คำเหล่านี้เป็นคำที่คุ้นเคยในบริบทการศึกษาวิทยา​ศาสตร์สุขภาพให้มากขึ้นต่อไป

1. High Fidelity Simulation คือ การเรียนรู้โดยใช้สถานการณ์จำลองเสมือนจริงระดับสูง โดยมีการผสมผสานองค์ประกอบที่คล้ายสถานการณ์จริงให้มากที่สุด เช่น อุปกรณ์ที่สามารถตอบสนองต่อการตรวจรักษา อารมณ์ความรู้สึกของผู้ป่วย การประสานงานกับสหวิชาชีพอื่น ๆ เป็นต้น ซึ่งสัมพันธ์กับทฤษฎีการเรียนรู้ Kolb’s experiential learning theory คือให้ผู้เรียนได้เรียนรู้จากประสบการณ์ที่ได้ลงมือทำจริง ส่งผลให้ผู้เรียนมีความมั่นใจ มีความเป็นผู้นำ สามารถทำงานเป็นทีม สามารถปรับตัวได้รวดเร็วในสถานการณ์จริง

สถานการณ์ตัวอย่าง: อาจารย์แพทย์ได้จัดให้นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 6 ได้ฝึก กับสถานการณ์จำลองในผู้ป่วยที่มาด้วยอาการ acute chest pain ใน setting โรงพยาบาลทั่วไป ตั้งแต่ซักประวัติ ตรวจร่างกาย ไปจนถึงการทำ CPR ในฐานะผู้นำทีมและลูกทีมเมื่อผู้ป่วยอาการทรุดลงเฉียบพลัน อีกทั้งให้วางแผนการรักษาต่อไปหลังกู้ชีพเสร็จ พิจารณาการส่งต่อ และฝึกแจ้งข้อมูลกับญาติผู้ป่วย

สอนอย่างไรในโรงเรียนวิทยาศาสตร์สุขภาพ: การนำ high fidelity simulation จะต้องพิจารณาถึงระดับของผู้เรียน ความพร้อมของผู้เรียน จุดประสงค์ของการเรียนรู้ และผลลัพธ์การเรียนรู้ที่พึงประสงค์ให้ชัดเจนเสียก่อน นอกจากนัั้นต้องตั้งระดับ fidelity หรือความสมจริง ให้สัมพันธ์กับจุดประสงค์และผลลัพธ์ ซึ่งสามารถแบ่งได้เป็น 5 ด้าน คือ

          1. ความสมจริงด้านกายภาพ (Physical Fidelity) คือ สิ่งที่ผู้เรียนสัมผัสได้โดยตรง เช่น อุปกรณ์ แสง เสียง อุณหภูมิ ร่างกายผู้ป่วย ห้องตรวจ เป็นต้น

          2. ความสมจริงด้านแนวคิด (Conceptual Fidelity) คือ ระดับความใกล้เคียงกับเหตุการณ์ในชีวิตจริงที่ผู้เรียนต้องพบเจอในอนาคต เช่น การวินิจฉัยที่พบได้บ่อย เรียนรู้การใช้อุปกรณ์ทดแทน การกู้ชีพใน setting ที่อุปกรณ์และบุคลากรจำกัดอย่างโรงพยาบาลชุมชน เป็นต้น

          3. ความสมจริงด้านจิตใจ (Psychological Fidelity) คือ สิ่งที่กระตุ้นอารมณ์ความรู้สึกของผู้เรียน เช่น ความเร่งรีบในสถานการณ์ฉุกเฉิน การแสดงอารมณ์เศร้าของผู้ป่วย เป็นต้น

          4. ความสมจริงด้านการปฏิบัติ (Functional Fidelity) คือ ระดับปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้เรียนกับสิ่งที่ต้องลงมือทำ ซึ่งมักจะสัมพันธ์กับการฝึกทักษะทางหัตถการ ยิ่งเป็นกระบวนการที่ต้องอาศัยทักษะสูงก็ยิ่งเพิ่มระดับความสมจริงมากขึ้น เช่น การเย็บแผล การใส่เฝือก การผ่าตัดเปิดช่องท้อง เป็นต้น

          5.ความสมจริงด้านสังคม (Sociological Fidelity) คือ ระดับปฏิสัมพันธ์ระหว่างสหวิชาชีพ เช่น นักศึกษาแพทย์มีการฝึกประสานงานกับพยาบาล ติดต่อเจ้าหน้าที่ศูนย์พิษ เป็นต้น

          โดยทั้ง 5 ด้าน อาจจะมีความสัมพันธ์กันโดยตรง หรือแยกส่วนกันชัดเจนก็ได้  การที่ปรับ fidelity ให้เหมาะสมจะทำให้ผู้เรียนสามารถเชื่อมโยงสถานการณ์จำลองเข้ากับสถานการณ์จริงที่ต้องพบเจอได้อย่างมีประสิทธิภาพ SP มีบทบาทใน high fidelity simulation โดยจำลองการแสดงออกทั้งด้านการเจ็บป่วย ภาษา และอารมณ์ ได้ใกล้เคียงผู้ป่วยจริง ทำให้สามารถช่วยลดการพึ่งพาเทคโนโลยีที่มักจะมีจำกัดและมูลค่าสูง นอกจากนี้ เทคนิค Moulage เช่น การแต่งแผลบน SP ก็เป็นอีกองค์ประกอบหนึ่งที่ช่วยเสริม fidelity ให้แก่ผู้เรียนได้เช่นกัน ซึ่ง SP อาจจะมีข้อจำกัดใน fidelity บางประการ เช่น ความสมจริงในด้านการตอบสนองทางกายภาพที่ไม่สามารถบังคับได้ หรือ invasive procedure เป็นต้น การผสมผสานระหว่างอุปกรณ์การฝึกที่จำเพาะ เข้ากับการใช้ SP ในการแสดง เป็นอีกแนวทางหนึ่งที่ช่วยก้าวข้ามข้อจำกัดในส่วนนี้ได้

ปัญหาที่มักเกิดขึ้นหากไม่เข้าใจ High Fidelity Simulation: บ่อยครั้งที่ high fidelity simulation จะถูกตีความว่าเป็นเป็นการจำลองการตรวจผู้ป่วยอย่างละเอียด หัวจรดเท้า มีความซับซ้อนสูง หรือเป็นการใช้เทคโนโลยีที่ล้ำสมัย ใช้หุ่นจำลองที่กลไกคล้ายผู้ป่วยจริงมาก แต่ high fidelity simulation นั้น จะต้องเป็นการจัดองค์ประกอบโดยรวมให้ใกล้เคียงความเป็นจริงให้มากที่สุด ไม่ใช่เพียงแค่แง่มุมของอุปกรณ์ที่ล้ำสมัย แต่ปัจจัยอื่น ๆ แวดล้อม เช่น ข้อจำกัดต่าง ๆ ที่มักพบได้ในสถานการณ์จริงด้วย เพื่อให้ได้ผลลัพธ์การเรียนรู้ได้ตรงกับผลลัพธ์การเรียนรู้ที่ตั้งเป้าไว้ให้มากที่สุด นอกจากนี้ การมี fidelity ที่สูงใช่ว่าจะเป็นสิ่งที่ดีเสมอไป ในบางครั้งการมี fidelity ที่สูงมากเกินไป หรือใช้บ่อยมากเกินไป จะทำให้ผู้เรียนมี cognitive load หรือภาระทางความคิดที่สูงเกินจนบั่นทอนการเรียนรู้ได้ และอาจก่อให้เกิดการสิ้นเปลืองทรัพยากรโดยเกินจำเป็น ฉะนั้นการเลือกระดับ fidelity ให้เหมาะสมกับการสอนในแต่ละครั้ง จึงเป็นอีกแง่มุมสำคัญในการจัดการเรียนการสอนอย่างมีประสิทธิภาพ

สถานการณ์ตัวอย่าง: อาจารย์ต้องการทดสอบประเมินทักษะการซักประวัติ ตรวจร่างกาย การส่งตรวจเพิ่มเติม และการวางแผนรักษา ผู้ป่วยที่มาด้วยอาการปวดท้องในการประเมินแพทย์ประจำบ้านชั้นปีที่ 1 สาขาศัลยศาสตร์ จึงได้จัดทำกิจกรรม formative assessment โดยใช้รูปแบบ simulation ที่มีผู้ป่วยจำลองให้แพทย์ประจำบ้านได้ทดสอบ อาจารย์จึงได้มีการนัดแนะชี้แจงกับผู้ป่วยจำลองถึงบทบาทก่อนวันที่ทดสอบ ตั้งแต่ข้อมูลพื้นฐาน ประวัติการเจ็บป่วย การแสดงอาการ การตอบสนองต่อการตรวจร่างกาย โดยเฉพาะในการตรวจที่จำเพาะบางอย่าง รวมทั้งประวัติของผู้ป่วยที่ทำให้เกิดข้อจำกัดในการรักษา เช่น ความกังวล ฐานะต่าง ๆ อีกทั้งให้ผู้ป่วยจำลองได้ฝึกซ้อมกับอาจารย์โดยตรง ให้ feedback และให้ผู้ป่วยจำลองได้นำกลับไปปรับ ฝึกซ้อมเพิ่มเติม เพื่อให้เมื่อถึงเวลาทดสอบแพทย์ประจำบ้าน จะสามารถวัดได้อย่างละเอียดและแม่นยำให้มากที่สุด

สอนอย่างไรในโรงเรียนวิทยาศาสตร์สุขภาพ: นอกจากการนำ SP ไปประยุกต์ใช้ในการสอนแล้ว บทบาทของผู้สอนใน role-portrayal ของ SP คือในฐานะผู้ฝึกสอน SP ให้สามารถแสดงบทบาทออกมาได้อย่างมีประสิทธิภาพ มีความแม่นยำ และแสดงซ้ำได้อย่างมีความสม่ำเสมอ โดยมีขั้นตอนในการฝึก 5 ขั้นตอนหลัก ๆ ดังนี้

           1. ทบทวนจุดประสงค์การเรียนรู้ ขอบเขตความรับผิดชอบ รูปแบบในการเรียนรู้ และโครงสร้างที่วางไว้ ต่างๆ : เช่น เป็นการจัดเพื่อใช้วัดทักษะการตรวจร่างกายของนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 5 ในผู้ป่วยที่มาด้วยอาการไอเรื้อรัง เป็นการสอบ summative OSCE เน้นเป็นการตรวจร่างกายเป็นหลักใช้เวลาไม่เกิน 5 นาที เป็นต้น

           2. ฝึกการแสดงบทบาท : เช่น ให้ข้อมูลและฝึกทบทวนประวัติ อาการของโรค เป็นมานานเท่าไหร่ ต้องแสดงอาการไออยู่เรื่อย ๆ หรือไม่ เวลานักศึกษาฟังเสียงหายใจของปอดต้องหายใจลักษณะใด เป็นต้น

           3. ฝึกให้สามารถรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝันได้ : เช่น ในกรณีไอเรื้อรัง ถ้านักศึกษาถามอาการระบบอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง ต้องตอบอย่างไร ถ้าตรวจร่างกายช่องท้องที่ไม่สัมพันธ์กับบท ต้องแสดงออกอย่างไร เป็นต้น

           4. ทำให้บทบาทที่แสดงมีความแม่นยำและมีความสม่ำเสมอ : เช่น ให้ SP ที่ได้รับบทเดียวกัน มาซ้อมบทและสอบถามร่วมกัน เป็นต้น

           5. ทำให้ SP มีความพร้อมในการแสดงจริง : เช่น ให้ SP ได้แสดงบทบาทให้ผู้ฝึกสอนเห็นและให้ feedback ก่อนที่จะไปแสดงจริง จัดให้ SP มีเวลาเพียงพอในการฝึกซ้อมบทก่อนถึงวันเวลาแสดงจริง เป็นต้น

          อีกสิ่งที่ผู้สอนควรคำนึงถึงในการฝึกสอน role-portrayal ของ SP คือ การสร้างสภาพแวดล้อมการฝึกซ้อมที่ปลอดภัย บทบาทที่ต้องแสดงของ SP ส่วนใหญ่มักจะต้องมีการสัมผัสร่างกาย หรือการนำอารมณ์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย จึงทำให้ SP จัดเป็นผู้มีความเสี่ยงด้านเหล่านี้ในระหว่างการฝึก ผู้สอนจึงต้องมีความระมัดระวังมากพอ เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดหรือความเสียหายที่ไม่ควรเกิด อีกทั้งการฝึกสอนต้องอาศัยการเรียนรู้บทบาทจากฝั่ง SP ด้วย ทำให้ถ้าสภาพแวดล้อมการฝึกซ้อมมีลักษณะที่ตรงตามสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่ปลอดภัย เช่น สอบถามได้อย่างอิสระ ทดลองได้อย่างอิสระ ให้เกียรติซึ่งกันและกัน เป็นต้น จะทำให้การฝึกซ้อม role-portrayal ของ SP มีประสิทธิ และสุดท้ายส่งผลให้ สถานการณ์จำลองที่นำไปประยุกต์ใช้มีประสิทธิภาพ เช่นเดียวกัน

ปัญหาที่มักเกิดขึ้นหากไม่เข้าใจ Role-Portrayal: ด้วยธรรมชาติของความซับซ้อนและรายละเอียดของแต่ละโรค แต่ละอาการนั้น ทำให้ role-portrayal ต้องอาศัยทักษะที่มากพอและความเข้าใจที่ชัดเจน ดังนั้น ผู้สอนที่ไม่เข้าใจถึง role-portrayal อาจไม่ได้มีการใส่ใจในการนัดแนะ ฝึกสอน SP มากพอ หรืออาจจะมองข้ามความสำคัญของ SP ไป เลือกใช้ผู้แสดงที่ทักษะไม่สูงพอในเคสที่มีความยาก ทำให้บทบาทที่แสดงออกมาอาจขาดความสมบูรณ์ หรืออาจเกิดความผิดพลาด แสดงบทบาทออกมาผิดได้ โดยเฉพาะองค์ประกอบย่อยอื่น ๆ ที่อาจส่งผลต่อการแสดงบทบาทที่สำคัญ ซึ่งจะทำให้การเรียนรู้หรือการทดสอบหยุดชะงัก หรือผิดจุดประสงค์ได้

สถานการณ์ตัวอย่าง: นักศึกษาแพทย์ปี 3 ได้เข้าร่วมกิจกรรม workshop ฝึกซักประวัติตรวจร่างกายกับผู้ป่วยจำลอง โดยก่อนเริ่มกิจกรรมประมาณ 15 นาที อาจารย์ได้มีการแจ้งจุดประสงค์ในการเรียนรู้ มีการคุยแลกเปลี่ยนความรู้พื้นฐานการซักประวัติตรวจร่างกาย แจ้งอาการที่นำผู้ป่วยมาโรงพยาบาล ให้นักศึกษาได้ลองคิดวางแผน โดยที่จะให้ซักประวัติให้เรียบร้อยก่อนจึงให้ตรวจร่างกาย หลังจากนั้นแนะนำนักศึกษาแพทย์ให้รู้จักผู้ป่วยจำลอง แนะนำอุปกรณ์ที่ต้องใช้ เช่น หูฟัง ไม้เคาะ และแจ้งให้นักศึกษาสามารถลองผิดลองถูกได้อย่างอิสระโดยที่อาจารย์จะคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ ตลอด แล้วจึงเริ่มกิจกรรม

ปัญหาที่มักเกิดขึ้นหากไม่เข้าใจ Pre-Brief: Pre-Brief มักจะถูกมองว่าเป็นการแนะนำหรือปฐมนิเทศก่อนเริ่มกิจกรรมเท่านั้น ทำให้สิ่งที่กระทำในการปฐมนิเทศจะจำกัดอยู่ประมาณ การแจ้งจุดประสงค์ แนะนำอุปกรณ์ต่าง ๆ และลำดับขั้นตอนในสถานการณ์จำลอง ซึ่งการเตรียมความพร้อมด้านดังกล่าวนั้นมีความสำคัญ แต่จะยังไม่ครบองค์ประกอบของ pre-brief โดยเฉพาะองค์ประกอบที่กระตุ้นผู้เรียนให้เกิดการเรียนรู้มากขึ้น และสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่ปลอดภัย มักจะเป็นส่วนที่ขาดหายไปในการทำ pre-brief ของผู้สอนที่ยังมีความเข้าใจไม่ละเอียดดีพอ ทำให้เสียโอกาสกระตุ้นการเรียนรู้ของผู้เรียน ผู้เรียนอาจไม่กล้าลองผิดลองถูกอย่างเต็มที่ และอาจทำให้สถานการณ์จำลองมีประสิทธิภาพไม่สูงเท่าที่ควรเป็น

สถานการณ์ตัวอย่าง: ขณะที่นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 5 ได้ปฏิบัติงานอยู่ในแผนกฉุกเฉิน ได้มีการจัด simulation เคสผู้ป่วย blunt abdominal trauma ที่สัญญาณชีพที่อยู่เกณฑ์ปกติ อาจารย์ผู้สอนได้นัดแนะและให้นักศึกษาทดลองประเมินผู้ป่วยและทำ FAST ultrasound กับผู้ป่วยจำลอง หลังจากที่ได้ทดลองทำโดยที่มีอาจารย์ช่วยดูแลกำกับเสร็จแล้ว อาจารย์ได้ให้นักศึกษาได้เล่าถึงประสบการณ์ที่ตนเองได้ทำไปให้ฟัง กระตุ้นให้นักศึกษาคิดถึงวิธีการพัฒนาทักษะตน และได้ให้ feedback กับนักศึกษาอย่างสร้างสรรค์เพื่อนำไปพัฒนาตนเองต่อไป

สอนอย่างไรในโรงเรียนวิทยาศาสตร์สุขภาพ: การนำวิธีการ debriefing ไปประยุกต์ใช้อย่างมีประสิทธิภาพนั้น ต้องอาศัยการวางแผนการเรียนรู้ในแต่ละครั้งอย่างเป็นขั้นเป็นตอน เพื่อไม่ให้เกิดความสับสนและกระตุ้นการเรียนรู้ให้มากที่สุด โดยสามารถแบ่งเป็น 4 ขั้นตอนหลัก ๆ ได้ดังนี้

          1. ขั้นตอนบรรยาย (Description Phase) คือ ขั้นตอนที่ผู้สอนกล่าวย้ำให้ผู้เรียนระลึกถึงจุดประสงค์ของการทำกิจกรรมในครั้งนั้นซ้ำอีกครั้ง และชี้แจงจุดประสงค์ของการทำ debriefing ให้ผู้เรียนได้รับทราบ เช่น ลองสอบถามนักศึกษาว่าเข้าใจและจำจุดประสงค์ของกิจกรรมได้หรือไม่ และคิดว่าได้ทำตามหรือตอบจุดประสงค์ที่ตั้งไว้หรือไม่ อีกทั้งแจ้งว่าผู้สอนจะทำการ debriefing กับนักศึกษาซึ่งจะเป็นการแลกเปลี่ยนมุมมองจากทั้ง 2 ฝั่ง เพื่อให้นักศึกษาได้ทบทวน ปรับความเข้าใจและนำไปใช้ต่อได้ในอนาคต เป็นต้น

          2. ขั้นตอนตอบสนอง (Reaction Phase) คือ ขั้นตอนที่ให้ผู้เรียนได้สำรวจความรู้สึก ปฏิกิริยาตอบสนองของตนเอง ที่มีต่อกิจกรรมหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เช่น กระตุ้นให้นักศึกษาเล่าว่าตอนนั้นรู้สึกอย่างไรบ้าง ตื่นเต้น กังวล ไม่มั่นใจ สนุก มั่นใจในส่วนใด มีผลอย่างไรต่อการตัดสินใจต่าง ๆ ของนักศึกษา เป็นต้น

          3. ขั้นตอนวิเคราะห์ (Analysis Phase) คือ ขั้นตอนที่ให้ผู้เรียนสะท้อนคิดถึงรายละเอียดของกิจกรรมหรือเหตุการณ์ โดยผู้สอนทำหน้าที่กระตุ้นและสร้างความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้องให้แก่ผู้เรียน พร้อมทั้งช่วยชี้ให้ผู้เรียนเห็นถึงจุดที่ตนเองยังมีความรู้หรือทักษะที่สามารถเรียนรู้ได้เพิ่มเติม เช่น กระตุ้นให้นักศึกษาได้คิดวิเคราะห์สิ่งที่ได้กระทำไป เพราะเหตุผลใด มีกระบวนการคิดอะไรอยู่ ใช้หลักการอะไร แล้วผู้สอนให้คำแนะนำนักศึกษา ในความรู้ความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน แนะนำ guideline ที่ควรทราบ เทคนิคหัตถการที่ควรมีควรเสริมเพิ่ม แนะนำแหล่งข้อมูลอื่น ๆ ที่นักศึกษาสามารถเข้าไปศึกษาเพิ่มด้วยตนเองได้ เป็นต้น

          4. ขั้นตอนสรุป (Summary Phase) คือ ขั้นตอนที่สรุปการเรียนรู้ที่ได้รับผ่านกิจกรรมหรือเหตุการณ์ทั้งหมดอีกครั้ง ผู้โดยมีผู้สอนคอยชื้แนะแนวทางในการนำไปประยุกต์เพิ่มเติมกับผู้ป่วยจริงต่อไป เช่น ให้นักศึกษาเล่าว่าหลังจากจบกิจกรรมนี้แล้ว นักศึกษาจะนำไปประยุกต์ใช้อย่างไรบ้าง มีข้อจำกัดใดบ้างหรือไม่ในการนำไปใช้ และผู้สอนแนะนำนักศึกษาเพิ่มเติมว่าควรเพิ่มส่วนใด หรือปรับส่วนใดเพื่อให้การประยุกต์มีประสิทธิภาพมากขึ้น เป็นต้น

          นอกจากการเรียนแบบ simulation-based แล้ว debriefing ยังสามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้กับการเรียนแบบสถานการณ์จริงอีกด้วย โดยใช้เป็น post-scenario activity คือกิจกรรมหลังจากดูแลผู้ป่วยจริงเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว เป็นต้น

ปัญหาที่มักเกิดขึ้นหากไม่เข้าใจ Debriefing: เมื่อผู้สอนที่ไม่เข้าใจหลักการ debriefing ดีพอนั้น พยายามนำวิธีการนี้ไปใช้ อาจจะทำให้สมดุลของทั้ง 2 ฝั่งเสียไปได้ เช่น ให้ผู้เรียนเป็นผู้ให้ข้อมูลอยู่ฝ่ายเดียว หรือผู้สอนเองเป็นผู้ที่ให้คำแนะนำโดยที่ไม่ได้เปิดโอกาสหรือกระตุ้นให้ผู้เรียนได้สื่อสารกลับมากพอ ซึ่งขัดกับหลักการของ debriefing ทำให้ประสิทธิภาพด้อยลงและอาจผิดจุดประสงค์ได้ เพราะฉะนั้นผู้สอนจึงควรมีความเข้าใจใน debriefing ก่อนที่จะนำไปใช้ปฏิบัติจริง เพื่อไม่ให้เกิดการเสียโอกาสและเวลาขึ้นโดยไม่จำเป็น อีกส่วนหนึ่งคือการ debriefing นั้น ไม่จำเป็นต้องทำหลังกิจกรรมเสร็จสมบูรณ์แล้วเสมอไป สามารถมีการหยุดกิจกรรมกลางคันเมื่อมีเหตุสมควรและทำการ debriefing ก่อน เพื่อกระตุ้นการสะท้อนคิดและให้ผู้เรียนได้ปรับการปฏิบัติหรือการเรียนรู้ ก่อนที่จะดำเนินกิจกรรมต่อไปได้ ผู้สอนที่ยังไม่เข้าใจ debriefing อาจจะพลาดโอกาสส่งเสริมการเรียนรู้ในสถานการณ์เช่นตัวอย่างที่ยกมาข้างต้นได้

References

นพ.ธฤต ปัญจวัฒนคุณ
แพทย์ใช้ทุน ศูนย์ความเป็นเลิศด้านการศึกษาวิทยาศาสตร์สุขภาพ (SHEE) 
คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล
email : This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.